Filos

gras

Op een zonovergoten dag zat een familie in een grasveld. Naast de ouders en hun drie kinderen lag een stel schapen in de zon alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. Het jongste kind probeerde de aandacht van een klein schaap te trekken door met een afgeplukte bundel gras voor de bek van het schaap heen en weer te zwaaien. Want geplukt gras is natuurlijk lekkerder dan ongeplukt gras, moest het kind gedacht hebben. Dat bespaart mij weer een kaakoefening, moest het schaap denken terwijl hij gretig het gras uit de handen van het kind stond te trekken.

Geïnspireerd door de gretigheid van het schaap nam het kind zelf ook een flinke hap. Bedachtzaam kauwde hij even, toen spuugde hij het vol walging uit. "Gadver! Waarom eten ze dat?" vroeg hij. De vader antwoordde: "Zij hebben vier magen in hun buik zitten. Daarmee hoeven ze nooit wat anders te eten dan gras." "Vinden ze dat dan echt lekker?" "Dat zou je ze moeten vragen. Vermoedelijk smaakt het naar chocola voor hen."

Dit zette de dreumes aan het denken. "Ik wil ook de hele dag chocola eten!" zei hij vervolgens. "Ik wil mijn hele leven chocola eten!" De moeder antwoordde. "Onze buik is niet groot genoeg. Bovendien hebben wij dat helemaal niet nodig, ons eten is veel voedzamer dan die grasstengels. Tevreden nam ze een hap van haar boterham met ganzenlever.

Het kind was nog lang niet tevreden echter. "Als ik nou elke minuut een héél klein beetje neem?" "Waarom probeer je het niet," zei zijn zus, "hier is mijn pakje." En ze gaf hem een reep. "Schraap er maar een heel klein beetje vanaf, dan kun je de hele middag toe. Je hebt toch nog melktanden!"

De schapen stonden gefascineerd toe te kijken terwijl de kleine continu kleine stukjes afschraapte en met veel ornaat stond te herkauwen. Na een halfuur begon hij te kermen. "Mijn tanden doen zeer en ik heb een zure smaak in m'n mond en ik zit vol!" blèrde hij. Zijn moeder besloot dat het genoeg was en pakte de reep af.

De vader, die het schouwspel minzaam zat te volgen, besloot nog wat olie op het vuur te gooien. "Een middagje chocolaschrapen is misschien lekker, net als dat een schaap prima tevreden is met tien jaar gras eten. Maar daarna vind hij het niet lekker meer en gaat hij dood. Wij hebben veel meer te eten en we kunnen dat wel honderd jaar doen." Het kind zei: "O ja? Ik wordt tienduizend jaar oud! En ik ga alleen maar chocola eten!" "Tienduizend jaar geleden waren hier ook al schapen aan het grazen hoor, maar dat waren niet dezelfde." zei de vader. "Wat is het verschil dan tussen dit schaap en zijn vader? Waarom vind deze het opeens wel weer lekker terwijl zijn vader het na tien jaar niet meer hoeft?"

Dit zette de vader even aan het denken. De schalkse blik van zijn vrouw vertelde hem dat hij moet oppassen wat hij ging zeggen, maar hij vond het geen dag om over ouderdom te beginnen. "Dat komt omdat ze nog niet weet dat het eigenlijk niet lekker is. Na tien jaar begint ze het door te krijgen en baart ze een kleinere versie van zichzelf die het wel weer lekker vind, en die kleinere versie wordt groot en doet hetzelfde."

De zusters, die tot nu toe half meeluisterden, vonden dit toch echt wat te gortig worden. "Dat is dan toch zeker ook wat wij doen?" "Tja," zei de vader, "wij hebben geleerd hoe we ons gras in verschillende kleuren en vormen kunnen gieten zodat het heel lang lekker blijft. Boterhammen, pannenkoeken, pasta, rijst, croissants, wodka, gevulde koeken: allemaal grassen in vermomming."

"Ik ga alleen nog maar vlees eten en een miljoen jaar oud worden!" zei de kleine. "En dan eet ik een reep chocola." Het schaap, dat zojuist nog gras was gevoerd, stopte met herkauwen. Langzaam gleed er een halm uit zijn bek.

Ymte Jan Broekhuizen

  • Gras
  • Het houten ei
  • Kerst 2019