BeschimmeldeLinks

Jos, Brikke, Rolta, Woenssa en Poldergeestina liepen over een karrenspoor die liep vanaf het gehucht waar ze woonden op een zonnige plek midden in de ongebreidelde bossen aan de oostkant van Nederland. Jos plukte met één soepele beweging vijf appels uit de boom die over hen heen groeide en deelde ze uit aan z'n kameraden en kameradessen. "De appel valt niet ver van de boom. Sterker nog, hij valt helemaal niet want ik heb ze van de tak geplukt!" bralde hij terwijl hij tevreden over zijn forse buik wreef. De anderen lachten, maar Brikke vond het wat flauw. Hij nam een hap van zijn appel en spuugde die vrij snel weer uit. "Gadverrr die van mij is beschimmeld!" "Ja, dat krijg je als je ze rechtstreeks uit de natuur eet. Wie weet hoeveel zwaluwen er overheen hebben gekakt en wat die boom allemaal heeft uitgespookt in zijn leven. Hier, neem deze maar." zei Rolta terwijl hij een zesde, schone appel gaf aan Brikke.

Toch zat dit niet helemaal lekker. "Waarom beschimmeld nou juist deze appel?" Het vijftal had hier geen antwoord op en besloot deze zaak tot de bodem uit te zoeken, want het fascineerde ze mateloos. Even verderop was er een veldje in het bos, waar de lucht schommelde van de warmte en het gras rijkelijk tegen de kuiten kietelde. Hier besloten ze even te gaan zitten om dichter tot het antwoord op hun vraag te komen. Woenssa pakte een printer en een dieselgenerator uit haar rugzak en zwengelde hem aan. Ze begon de wikipedia-pagina over schimmels uit te printen en gaf de vellen één voor één door aan Poldergeestina. "Doe ook die over mycorrhiza!" zei Jos alvast.

Mycorrhiza, of schimmeldraden, zijn de draden die de aarde letterlijk bij elkaar houden. Als je een handjevol aarde pakt heeft het een vlokkerige structuur, een beetje het midden houdend tussen zand, weefsel en vloeistof, en dat komt door de draden die bestaan van allemaal schimmels die aan elkaar gegroeid zijn. Ze zijn als het ware de accountants van de natuur en houden een universele balans bij. Ze kunnen rood en blauw licht waarnemen, halen kalium en natrium uit de bodem en ruilen het met planten voor koolstofdioxide, en zorgen dat het bos groeit en bloeit. Bijna alle planten zijn aangesloten op dit "netwerk", maar erg creatief is het netwerk zelf niet. Af en toe kan er een paddenstoeltje af op een mooie plek, die dan door een hert wordt opgegeten zodat hij door de hallucinerende ogen van de schimmel kan kijken: alles is één. Feitelijk is dit de schimmel die door de ogen van het hert kijkt: pure schimmelpropaganda dus.

Poldergeestina: "Dus als ik het goed begrijp hebben schimmels de touwtjes in handen?" "Nee, ze zíjn de touwtjes. Ze bepalen hoe de hele appel gaat smaken, omdat ze de voorziening van suiker, zout, zuur en andere smaakmakers bepalen. Niemand weet hoe ze het doen, maar het schijnt dat ze weten wie goed is en wie stout is." "Jaja, en zometeen ga je me nog vertellen dat Sinterklaas eigenlijk een grote kluit aan paddestoelen is!" gierde Poldergeestina. "Nou, dat komt aardig in de buurt." zei Woenssa. Brikke: "Kunnen ze ook praten? Dan kunnen we ze vragen wat ze van ons vinden." Hierop pauzeerde Poldergeestina even. "Niet dat ik weet. Niemand heeft ooit met een schimmel gepraat!"

Ze namen nog wat literatuur door, maar werden na verloop van tijd afgeleid door een stel bijen die het veld probeerde te claimen door luid en opzichtig op de bloemen te gaan zitten die bij hen in de buurt stonden. Tijd voor actie. Rolta begon een langwerpige, diepe kuil te graven van een meter diep, waar precies een appel in paste. Ze instrueerde de anderen hetzelfde te doen, de kuilen niet te dicht bij elkaar, in een onregelmatig patroon, tot ze zo'n honderd kuilen hadden gemaakt. "Oké, nu moeten we naar de supermarkt." zei ze. Het stel pakte hun biezen en vertrok naar de lokale buurtsuper te gaan en dertig kilo suiker te kopen.

Het winkelkarretje volgeladen paradeerden ze met hun vijven langs de schappen, en ze botsten tegen een bejaarde oma op die net om het hoekje stond. "Kun je niet uitkijken, vlegel!" blèrde ze. Toen viel haar oog op de suiker. "Zo zo zo, wat hebben we hier... De enige die zoveel suiker mag kopen ben ik!" zei ze vanuit de hoogte, en het vijftal keek beteuterd naar hun schoenen. "Wat gaan jullie daarmee doen?" Hierop hadden ze geen antwoord, want geen van allen durfden ze toe te geven wat ze van plan waren. Ten slotte zei Jos: "Wij gaan een carameltaart bakken en we hebben het recept verkeerd overgenomen." De bejaarde dacht even na, maar kreeg toen een wazige blik in haar ogen en prevelde iets over verbrande suiker. Traag duwde ze haar rollator voor zich uit. Jos veegde het zweet uit zijn wenkbrauwen en opgelucht drentelden ze verder naar de kassa om af te rekenen. De cassière wierp hen nog even een rare blik toe maar zei gelukkig niets.

"We gaan langs de bouwmarkt. We halen een hele hoop ijzeren staven, koperdraad, een bunsenbrander, een grote computerchip, en een teletypemachine. Dit keer laten we ons niet tegenhouden!" zei Poldergeestina. Na een vlotte winkelsessie keerden ze met alle spullen in hun handen en rugzakken richting het veldje in het bos. Ze verdeelden de suiker in stapeltjes van een halve kilo per stuk, en gebruikten de bunsenbrander om deze om te smelten tot karamelklompen. In de helft van de diepe kuilen die ze hadden gegraven deden ze appels, in de andere helft karamelklompen. Daarna deden ze de ijzeren staven in de kuilen, zodat die aan het uiteinde in de appels en de karamelklompen staken. Ze gooiden de kuilen dicht, zodat het enige wat nog te zien was in het veld honderd staven, die elk een decimeter uit de grond staken, als gekke ijzeren plantenstompjes.

Voor elk van deze stompjes deden ze het volgende. Ze wikkelde het uiteinde van een stuk koperdraad om het stompje, en bonden het andere uiteinde aan de grote computerchip, zodat dat eruitzag als een groot spinneweb. Hierna verbonden de teletypemachine met de computerchip, en ten slotte de generator, die rustig begon te pruttelen.

De teletypemachine is een soort typemachine die niet alleen typt wat er op het toetsenbord wordt getypt, maar ook wat er via de chip binnenkomt. Vroeger werd dit gebruikt over telegraafmachines toen er nog geen computerschermen waren uitgevonden.

Poldergeestina: "Aan jou de eer." zei ze tegen Brikke, die gretig plaatsnam achter de typemachine en meteen begon met typen. "VERTEL ME JE NAAM" typte die, en ramde op enter. Vol spanning keek het vijftal naar de ingewikkelde constructie, maar er gebeurde helemaal niets. Ze vervolgde haar getyp. "WAAROM BESCHIMMELT MIJN BROOD ZO SNE..." maar ze had haar zin nog niet afgemaakt of de machine begon luid te ratelen. "houd eens op met al die hoofdletters ik kan jullie allang horen. waarom eet je je brood niet eerder op maar koop je altijd pizza's. waarom vind je beschimmeld brood wel lekker als je het bier noemt. waarom eten jullie mijn paddestoelen niet terwijl ik ze overal in het bos plaats. by the way, laatst kwam er een hert naar een appel toe die ik lekker zoet had beschimmeld en toen at hij het niet op omdat het groenblauw was. nou, ik ben toevallig groen-blauw kleurenblind en ik vind het asociaal dat zelfs de herten niet openstaan voor mijn smaakexperimentenn. als het niet een ree was, want ik hou jullie zoogdieren allemaal niet uit elkaar. en waarom..." Toen scheurde Brikke het papier uit de typemachine. "Jezus, ik wist niet dat die schimmels zo van ouwehoeren houdt. Dit is niet om aan te horen!" Woenssa begon te lachen. "Wel heb je ooit! Geef een schimmel een toetsenbord en xe kletst je de oren van het hoofd! En xe kraakt je nog af ook, wat een giller, hahaha." De anderen gierden van het lachen.

"Nou, ik ga even een kopje dennennaaldenthee maken, want ik heb nog een hartig woordje te bespreken met deze banale korstmos." zei Poldergeestina. Ze deed het papier weer in de typemachine en begon een stevige conversatie die de wereld op haar grondvesten deed schudden.
Ymte Jan Broekhuizen
06 195 34 289

Alle Verhalen

Beschimmelde Links Exaseconde Gras Het Houten Ei Klaproos Rups Waterkoe Zonnepaardekracht Zweef